Binnenkort organiseer ik samen met Laura, een NEI-therapeut, een workshop rond zelfliefde. Alleen al dat woord roept bij sommigen weerstand op. Alsof het zweverig is. Of egoïstisch. Terwijl het voor mij intussen iets heel concreets is geworden.

Al jarenlang ben ik bezig met persoonlijke groei. Maar vorig jaar nam ik een bewuste beslissing: ik wil niet alleen groeien, ik wil liefdevoller groeien. Ik begon te mediteren op liefde. Niet op succes, niet op doelen — maar op liefde.

Wat er dan gebeurt, is wonderbaarlijk.

Misschien verandert er niet meteen iets zichtbaar aan de buitenkant. Maar vanbinnen verschuift er iets fundamenteels. Ik voel meer zachtheid. Meer helderheid. Ik zie mijn valkuilen sneller. En in plaats van mezelf streng toe te spreken, kan ik er liefdevol naar kijken. Bewust kiezen: hou ik dit vast of laat ik dit los? Ik neem regie. Niet vanuit controle, maar vanuit zorg.

En ja, kiezen voor jezelf en de pijnlijke stukken aangaan is niet altijd het makkelijkste pad.  Maar daarna brengt het zoveel meer. Meer rust. Meer flow. Meer waarheid. Meer verbinding.

Onlangs las ik de reviews van mijn klanten. Iets wat ik vroeger spannend vond en niet durfde vragen — en nog spannender om echt binnen te laten. Wat me raakte, was dit: ze schreven dat ik hen aanmoedig om verantwoordelijkheid te nemen. Zelf aan de slag te gaan. Anders te durven denken. En hoeveel energie dat hen geeft.

En toen dacht ik: dat geldt ook voor liefde.

Liefde is iets waar we zelf verantwoordelijkheid in mogen nemen. Niet wachten tot iemand anders ons genoeg liefde geeft. Niet hopen dat iemand ons precies aanvoelt. Niet teleurgesteld raken wanneer liefde anders wordt getoond dan wij verwachten.

Want stel dat je wacht tot een ander je liefde geeft. En die doet dat op zijn of haar manier — maar dat is niet jouw manier. Dan voelt het niet juist. Dan denk je: zie je wel, die ziet mij niet graag. En je sluit je hart. Terwijl dat helemaal niet waar is.

Je mag vragen hoe jij geliefd wil worden. En je mag het zelf tonen.

Maar daarvoor moet je eerst weten: wanneer voel ík me geliefd? Wat maakt dat ik me echt gezien voel? Is het tijd? Aandacht? Aanraking? Woorden? Rust? Ruimte?

En dan komt het belangrijkste stuk: kan ik dat aan mezelf geven?

Dat vraagt moed. Want veel van ons hebben energie weggegeven. Zich aangepast. Zichzelf opzijgeschoven om voor anderen te zorgen. Delen van zichzelf verwaarloosd. 
Zelfliefde begint bij de verantwoordelijkheid nemen om jezelf opnieuw te leren kennen. Je thuis te voelen bij jezelf. Je eigen noden eerst te erkennen.

Soms is dat iets heel kleins.

Gewoon één keer per dag je ogen sluiten. Naar je diepste kern gaan. Die stille bron in jou die er altijd is. Die nederig en geduldig wacht. En dan zachtjes zeggen: “Welkom.”

Voor mij is het soms letterlijk:
 “Welkom Vicky. Hoe gaat het met je? Wat heb je nodig vandaag?”

Maar eerlijk? Alleen al “Welkom Vicky” is vaak genoeg om me geliefd te voelen.

Wat ik merk, is dit: op dagen dat ik die verantwoordelijkheid neem, verandert mijn hele interactie met de wereld. Ik zie zachter. Reageer rustiger. En zonder dat ik het afdwing, ontvang ik meer liefde terug.

Misschien omdat ik niet langer leeg wacht.

Misschien omdat mijn hart al open is.

Dat is ook waar onze workshop over gaat. Niet over perfect worden in zelfliefde. Wel over verantwoordelijkheid nemen. Over leren voelen wat je nodig hebt. Over je hart openen — eerst voor jezelf.

En van daaruit verandert alles.

Dus ik stel je dezelfde vraag die ik mezelf blijf stellen:

Neem jij verantwoordelijkheid in liefde.
De liefde waar jij op wacht, begint bij jou.

Voel. Vertrouw. Verander.

nota: de workshop zelfliefde gaat door op 22 en 29 maart in Halle-Zoersel. 2 halve dagen van 13 tot 16u.

Binnenkort word ik 45. Normaal zou ik er niet veel woorden aan vuilmaken, verjaardagen zijn nooit mijn ding geweest. Maar dit jaar voelt anders. Dit jaar voel ik het bewust. En eerlijk? Het is intens.

Jarenlang droeg ik een soort sluimerend verdriet rond mijn verjaardag. Onbenoembare emoties die elk jaar opspeelden, maar niet begrepen werden. Niet door mezelf en zeker niet door de anderen. Tot nu: vorig jaar, toen ik ontdekte dat ik een alleengeboren tweeling ben. Alles viel op zijn plek: dat ik me meer thuis voelde in de hemel dan op aarde, het ongemak van vieren, de zwaarte rond verjaren. En natuurlijk, de neveneffecten: hoogsensitiviteit, flirten met het hiernamaals, een diepe nieuwsgierigheid naar spiritualiteit… check, check, check.

Dit jaar besloot ik die gevoelens niet langer te vermijden. Ik voelde ze volledig en benoemde ze. En ja, dat maakte het heftiger, confronterender. Maar het bracht me ook een heldere keuze: blijf ik hangen in schuldgevoel, levensmoeheid en verlangen naar de andere kant? Of kies ik voor wat ik leerde op mijn pad van persoonlijke ontwikkeling en wat ik mijn klanten, yogi's, quantum creators leer? - walk the talk, Vicky ;-)  Verantwoordelijkheid nemen voor mijn energie, mijn toekomst, mijn leven.

Ik koos het laatste. En ik besloot mezelf een cadeau te geven dat helemaal voor mij is: een quantum meditatie, speciaal voor mij als alleengeboren tweeling. En ik begon mijn eigen meditatie uit te schrijven volledig afgestemd op mijn eigen energie, mijn gevoelens, mijn behoeften.

Het schrijven alleen al was een ervaring, de eerste helende stap. Terwijl ik mijn intenties formuleerde — het geschenk van mijn unieke plek als alleengeboren tweeling te omarmen, mijn verbondenheid met energie te erkennen, mijn gidsen en begeleiders te voelen die me vanuit de andere dimensie ondersteunen, het leven dat me toekomt te beschrijven en te beleven in mijn hart — voelde ik mijn energie verschuiven. Het besef dat ik voor twee mag leven, dat ik de overledene eer door te leven, raakte diep. Mijn hart vulde zich met kracht en licht, en de zwaarte veranderde in motivatie, in levenslust.

Het proces van schrijven alleen al; voelen en intenties zetten, bracht me meer dan ik had durven hopen. Alleen al door dit cadeau aan mezelf te maken, voelde ik hoe mijn energie draaide, mijn hart openging en mijn vertrouwen in een leven in co-creatie met het energetische groter geheel sterker werd dan ooit.

Zaterdag word ik 45. En dit is mijn geschenk. Niet iets tastbaars, maar iets dat diep resoneert: mijn eigen quantum meditatie, mijn eigen ritueel, mijn eigen keuze om volledig te leven.

Dank u. Dank u. Dank u.

De laatste dagen ben ik misselijk.
Niet ziek. Niet “iets verkeerd gegeten”. Een andere soort misselijkheid. Zoals ochtendmisselijkheid. Alsof er iets in mij groeit.

Iets dat er nog niet is, maar zich wel al aankondigt. Iets dat nog geboren zal worden. En dat iets… vraagt iets van mij.

Het vraagt dat ik een nieuwe identiteit aanneem.

Zoals moeder worden dat doet. Nieuwe verantwoordelijkheden. Nieuwe keuzes. Iets waar niemand je écht op kan voorbereiden.
Iets dat je vaak romantischer voorstelt dan het is. Want in de realiteit kan je jezelf daar helemaal in verliezen.

Ik weet nog hoe dat bij mij ging. Al die goedbedoelde adviezen.
Al die stemmen die zogezegd weten wat het beste is. En hoe ik daar loyaal in meeging.
 
Omdat ik voelde wat anderen nodig hadden. En dat belangrijker maakte dan wat ik zelf voelde. Tot ik de kluts kwijt was.
Het gevoel had dat ik het voor niemand goed deed.
En ergens diep vanbinnen wist: ik ben mezelf kwijt.

Misschien heb ik zo wel heel mijn leven geleefd.
Loyaal. Aangepast. Beschikbaar.
Maar niet trouw aan mezelf.
Niet trouw aan dat kleine meisje.

En ik heb me lang afgevraagd: hoe komt het dat ik dacht dat dit liefde was? Dat dit de juiste weg was?
Omdat ik mijn kracht, mijn voelen, heb afgeblokt.
Omdat ik geleerd had: als ik me aanpas, ben ik geliefd.

Dus werd liefde voor mij:
je diepe, zuivere voelen inzetten om de wensen van anderen inwilligen. Maar dat is geen liefde.
Dat is zelfverwaarlozing.
Dat is jezelf verliezen in het verlangen om gezien te worden.

En ergens ook… manipulatie.
Niet bewust. Maar wel echt.

Maar nu is het anders.

Ik leer mezelf nieuwe manieren van zijn.
Bescherming in plaats van afscherming.
Toelaten in plaats van wegsteken.
Zacht observeren in plaats van hard oordelen.
Mijn innerlijke blik verruimen, in plaats van alleen naar buiten te kijken.

En iets begint samen te vallen.

Mijn binnenwereld en mijn buitenwereld komen dichter bij elkaar.
Ik durf de dingen te zien zoals ik ze voel. 
Niet zoals ze horen volgens de wereld.
Niet zoals ze bedacht zijn door normen of verwachtingen.

En toch… ik ben bang.

Bang voor wat ze gaan zeggen.
Bang om buiten de lijnen te kleuren.
Bang om los te laten wat ik ken.

Bang om mezelf écht te volgen…
en niet meer terug te kunnen.

Maar nog banger om mezelf opnieuw te verliezen.

Dus kies ik.

Niet omdat het veilig voelt. Omdat het klopt.

Ik durf het te benoemen wanneer het niet meer klopt.
Ik durf te kiezen. Te handelen. Voor mezelf.
En voor mijn kind(eren).

Misschien is dat wat er in mij groeit.

Geen nieuw leven zoals een baby.
Maar een nieuwe manier van leven.
Waarin ik mezelf niet meer verlies.
Waarin ik durf leiden.

Niet vanuit controle.
Maar vanuit voelen.

En ergens… voel ik het al. 

Dat het goed gaat zijn. Dat ik mag leren houden van wat er in mij groeit. Dat dit geen last is, maar een waardevolle toevoeging.
Als de mooiste herinnering, dat het er eigenlijk altijd al klaar zat. En nu mag het geboren worden.

Dat ik dit voluit mag kiezen. Dat ik me helemaal mag onderdompelen in dit nieuwe begin.

In de zachtheid. De liefde. De zorgzaamheid.
Het plezier. De vreugde.

Dat ik samen met dit “nieuwe” mijn eigen leven mag vormgeven.
Op mijn manier.

En misschien… is dat hoe we samen een nieuwe wereld creëren.

Van binnen naar buiten.

Voel. Vertrouw. Verander.

Hoe vaak heb jij jezelf al afgewezen gevoeld?
En hoe vaak gebeurt dat via anderen en hoe vaak via jezelf — soms luid en duidelijk, soms zo subtiel dat je het pas later beseft? 

Het lichaam weet het altijd.

Bij mij laat het zich al bijna achttien jaar voelen in mijn linkerbeen. Een pijn die kwam en ging, zonder duidelijke oorzaak.
Tot gisteren.
Na een telefoongesprek met mijn IT’er #IYKYK ;-) over hosting, domeinnamen, URL’s, authcodes en CNames. Woorden die voor velen vanzelfsprekend lijken, maar waar ik niets van begrijp. Ik probeerde uit te leggen wat ik nodig had. Hij probeerde mij te begrijpen. Het lukte niet. Aan geen van beide kanten.
 
Ik haakte af. Letterlijk en figuurlijk.
Je denkt: het zal wel aan mij liggen. Iedereen weet dit. Behalve ik. 
En daar was het weer. Die bekende pijn in mijn linkerbeen.
Afwijzing. 

Niet alleen mentaal, maar fysiek. Meteen voelbaar.

En toch bleef ik deze keer bij mezelf. Ik was bereid om te luisteren naar mijn lichaam en mezelf in plaats van weg te duwen. Toen ik mijn aandacht naar de pijn bracht, ontvouwde zich een tijdlijn. Grote momenten van afwijzing: een verliefdheid, een relatie, een kind dat wegliep en terugkwam om omarmt te worden, een vrouw die zichzelf steeds kleiner maakte. Maar daartussen ook de kleine, haast onzichtbare afwijzingen. Iemand die vergeet je iets in te schenken terwijl iedereen bediend wordt. Een deelnemer die niet inschrijft voor een traject waar je je hart in hebt gelegd. Een bericht dat onbeantwoord blijft. Momenten die je snel wegwuift, maar die zich wel opstapelen. Groot of klein, het lichaam maakt geen onderscheid. En telkens opnieuw dezelfde onderliggende gedachte: ik ben niet goed genoeg. En telkens zakte ik erin weg. 

Maar vandaag was anders. 

Vandaag nam ik die negentig seconden.
(biologisch duren emoties dus maar 90sec)
Om te voelen.
Om niet te vluchten.
Om een keuze te hebben. 

Ik zag hoe ik in al die situaties niet alleen werd afgewezen, maar vooral mezelf afwees. En hoe dat deel in mij — dat kind dat nog niet voor zichzelf kon zorgen — al die jaren alleen was gebleven. Vandaag mocht het thuiskomen. Bij mij. Zonder voorwaarden. Zonder correctie. Gewoon in liefde. 

Ik kon het geruststellen. Laten weten dat afwijzing niet nodig is. Dat wat anderen doen of laten niets zegt over mijn waarde. Dat hun gedrag over hen gaat, niet over mij. En dat ik mezelf, elk moment opnieuw, mag herinneren aan mijn eigenwaarde. Ik heb hier iets te brengen. 

Elke keer dat ik mezelf laat afwijzen door anderen, wijs ik mezelf af. Dan maak ik mezelf klein. Dan hou ik het leven buiten. Terwijl het leven er net is om mij te ondersteunen, te begeleiden in mijn zielsgroei. 

Als ik mezelf afwijs, wijs ik het leven af.
Want ik bén leven. Ik bén liefde.  Ik ben het waard.

Met dat inzicht zakte ik in meditatie. Ogen gesloten. Geen prikkels meer. Geen wereld die mij afwijst of triggert. Alleen aanwezig zijn bij wat er is, bij mezelf. Scary ;-) 
En daar nam ik een beslissing. Ik ben het waard en ik mag mezelf graag zien. Niet vanuit strijd, maar vanuit zorg. 

Mijn lichaam had niet gefaald. Het had gesproken. 

De pijn vroeg geen oplossing, maar aandacht. 

Ik kon nog niet meteen voor grote zelfliefde opwekken — dat voelde nog te pril, te kwetsbaar. Deze teleurstelling bracht me naar de eerste zachte stap: zelfacceptatie. En dat bleek genoeg voor vandaag. En toen kwam de steun. Van iets groters. Mijn ziel, mijn hogere zelf, het ongeziene in mij — daar ken ik het juiste woord nog niet voor. 
Wat ik wel kan zeggen: ik voelde me omarmd. Warm. Gedragen. Stap voor stap, elke dag een beetje dichter bij thuiskomen. 

Bij één worden.  Herinnerd aan de onzichtbare energie die in mij leeft, door mij stroomt en mij omringt.
En dat ik dat ben. 

So ham. Ik ben. 
Waar het zichtbare, fysieke, materiële en het onzichtbare, energetisch spirituele samenvallen.
Waar yin en yang elkaar niet bevechten, maar ontmoeten.

In het hart. 

Voel. Vertrouw. Verander.

Hoe weet ik dat een gesloten hart meer energie kost?
Omdat mijn lichaam het me liet voelen.

Al enkele dagen had ik lichte hoofdpijn. Niet zwaar, maar aanwezig. Ik schoof het snel op mijn hormonale cyclus — dan hoef ik er niet naar te kijken. Maar het klopte niet. Die (ondertussen zeer lichte) migraine had ik net al gehad. Dit was iets anders.

Sinds ik echt voor mezelf kies en de energitische wetmatigheden ken, weet ik: pijn is geen straf, het is informatie. Dus ik deed wat ik intussen geleerd heb. 
Niet onderuitgezakt voor de tv. Geen afleiding. 
Wel gedachten zachter zetten. Bij mezelf blijven, bewegen, klanken maken. Alleen gaan wandelen in de natuur. Niet praten, niet delen, maar zakken. Ik ging ook op tijd slapen. Morgenvroeg zou het wel over zijn. Maar dat was het niet.

Twijfel. Neem ik dan toch maar een pijnstiller? Ik gaf mezelf  opnieuw tijd om bij mezelf te komen. In het donker net voor de opkomende zon koos ik voor aandacht en aanwezigheid. Terug in bed. Gedachten nog stiller, in observatiemodus de signalen van het lichaam echt volgen.

De pijn wees me de weg van mijn hoofd naar mijn nek en schouders. Naar mijn maag. En weer terug. Tot ik bij mijn hart uitkwam. Het werd groot, er opende een wereld in mijn hart. Ik verbleef even in dat gevoel. Mijn lichtteam moedigde me aan om dadelijk een hartmeditatie te doen. In die meditatie zou ik gevraagd worden om contact te maken met mijn toekomstige zelf — de versie van mij die zichzelf volledig waard vindt. 
Welk elektromagnetisch signaal van intentie en gevoel hoort bij die toekomst? Wat noteer ik in mijn schema?

En toen dwaalden mijn gedachten af. Ik kwam terecht in het tweede leerjaar. In de videoklas. Grote kring. Het was 7 december, de dag na Sinterklaas. Iedereen mocht zijn cadeau tonen en ruilen met iemand anders. Je koos degene met het leukste geschenk.

Bij mij was de Sint nog niet geweest. Ik had het cadeau van vorig jaar bij: mijn lievelingspop Julie, met levensecht lang goudblond haar. Niet nieuw. Ik werd als voorlaatste gekozen. En had geen keuze meer om te wisselen, ik moest het laatste cadeau aannemen (van iemand bij wie sinterklaas waarschijnlijk helemaal niet kwam) en Julie inruilen. Ik wilde Julie helemaal niet afgeven.

En daar ging mijn hart op slot.

Ik dacht: waarom is Sinterklaas nog niet bij mij geweest? Waarom heb ik nog niets gekregen? Waarom moet ik iets wat me dierbaar is inwisselen voor iets wat ik niet wil. Ik zal het wel niet waard zijn. Terwijl ik diep vanbinnen wist dat het nog zou komen, wees ik mezelf af. En sloot ik af, tegen mijn zin ontving ik het laatste cadeau en gaf mijn eigen lieve pop af.

Enkele dagen later kwam de sint bij mij en kreeg ik wel een prachtige nieuwe pop. Ze rook heerlijk en had mooie bruine krullen. Ze was echt mooi. Maar ik kon het niet zien. Ze bleef altijd het zwarte schaap onder mijn poppen.

Die herinnering opende opnieuw een tijdlijn. Grote en kleine momenten waarin ik niet wilde of kon ontvangen. Tot op vandaag.

Ik ging terug naar dat kleine meisje. Ging met haar in gesprek. En daar opende haar hart opnieuw. Naar het zuivere weten dat er iets heel moois voor haar klaar lag. Dat het nog niet gekomen was omdat haar ouders het samen met haar wilden beleven. De verwondering. De vreugde. Ze deden het uit liefde. Niet omdat ze haar niet graag zagen. Zeker niet omdat ze het niet waard was.

Dat kind wist het eigenlijk al: er ligt iets mooiers klaar.
Blijf geloven. Blijf vertrouwen. Blijf open.

En plots viel alles samen.

Wat wij “het Sinterklaasverhaal” noemen, is eigenlijk een 3D-versie van de universele wetten. Vraag wat je hart verlangt. Stem je gevoel en intentie af, onvoorwaardelijkheid. Sta open om te ontvangen. Blijf vertrouwen op je innerlijke stem. Je hoeft niet te weten hoe of wanneer het zich ontvouwt. Alleen te vertrouwen dát het dat doet, op een manier die helemaal voor jou klopt.

Ik kon mijn schema maken. Met als titel: Ik ben het waard.
Met intenties als: mijn hart staat helemaal open om te ontvangen. Er ligt iets heel moois voor me klaar. Goddelijke timing. Vertrouwen.

Met gevoelens van geliefd en gewaardeerd zijn. Verliefd op de magie van het leven. Verwondering. Dankbaarheid. 

Mijn hart staat open. Het is verruimend. Brengt luchtigheid en zachtheid, vitaliteit, het gevoel van "bring it on", ik kan het aan...het ligt klaar als je ervoor openstaat.
En toen besefte ik het echt.
Mijn hart gesloten houden — dat koste energie. Zoveel meer.

Met een open hart wordt het pad weer zichtbaar. Bewandelbaar.
Met vreugde. Met kracht. Met levenslust.

Nu dansend en zingend over het gouden pad. Een studio100-musical - over zwemmen met dolfijnen in een gouden zee bij zonsondergang - in mijn hart.

Het enige wat ik te doen had was weer durven openen en ontvangen. Benieuwd wat dit me gaat brengen en hoe het pad zich zal ontvouwen, in vertrouwen.

Voel. Vertrouw. Verander.

Vanmorgen wandelde ik in het bos. Bij het opkomen van de zon.
De wereld was nog stil. De lucht kleurde zacht goud. En overal om me heen zag ik het: paden die verguld werden door het eerste zonlicht. Niet alleen de grote weg, maar ook de kleine zijpaden tussen de bomen. Alsof het bos zelf licht gaf. 

Op zulke momenten voel ik me gezegend. 

Ik heb geleerd om aandachtig te zijn voor wat me overkomt. Welke mensen mijn pad kruisen. Welk gedrag me raakt. Welke dieren, welke tekens, welke natuur zich toont. Niet vanuit bijgeloof, maar vanuit bewustzijn. Je realiteit weerspiegelt je innerlijke wereld. Wat je buiten ziet, is data. Bevestiging dat je op de goede weg bent — of een uitnodiging om van richting te veranderen. 

Tijdens mijn wandeling merkte ik hoe mijn gedachten automatisch afdwaalden naar de mensen die ik deze week had gezien. Hun verhalen. Hun patronen. De inzichten en boodschappen die ik voor hen doorkreeg. Dat gebeurt snel bij mij. Mijn aandacht stroomt gemakkelijk naar buiten. 

Maar vandaag was ik me daar meer bewust van. En ik koos iets anders. Wat als ik die helderheid eens naar mezelf richt? 

Ik vroeg geen groot visioen. Geen bewijs. Alleen een beeld voor mijn eigen pad. 

En toen zag ik opnieuw die vergulde wegen. Het zonlicht dat elk spoor in goud doopte. Dat raakt iets in mij. Op zulke momenten kan ik niet anders dan mijn hart openen. Dankbaar zijn. Voor de natuur. Voor de weg die ik al heb afgelegd. Voor de innerlijke verschuivingen die misschien niet altijd zichtbaar zijn, maar wel voelbaar. 

Ik voel dat er veel klaar zit. Dat er vanbinnen al zoveel veranderd is. Alsof de grond onder mijn voeten steviger is geworden. Alsof ik gegroeid ben zonder dat het veel lawaai maakte. 

En op dagen als deze, wanneer het leven mij vergulde paden toont, kan ik niet anders dan aanmoediging voelen om het pad verder te bewandelen. En voel ik mezelf zeggen: Alles ligt klaar onder de oppervlakte. Het mag stromen nu, ik mag het toelaten. 

Op alle vlakken voel ik meer eigenwaarde. Meer zelfvertrouwen. Een scherpere, zachtere intuïtie. Meer verbondenheid. Deze evolutie uit zich niet in grote woorden, maar in vitaliteit. In energie. In zelfappreciatie. In liefde. 

Het gouden pad bewandelen voelt niet groots of verheven. Het voelt alert. Aanwezig. Nederig. Ik richt mij naar de hemel, het heelal, de natuur — en tegelijk naar mezelf. En het enige wat uit mij komt, is een ontroerd: 

Dank u. Dank u. Dank u. 

Het pad lag er al. Ik moest alleen leren het licht te zien. 

Voel. Vertrouw. Verander.

Een tijd geleden ging ik naar de volksterrenwacht Uranium. Daar leerde ik meer over het universum en hoorde ik hetvolgende: "wij zijn allemaal gemaakt uit sterrenstof".
Ik interpreteer dit ook als "we zijn allemaal deel van het kosmische plan".
 
Vandaag las ik een tekst van Delihah Verhoeven "navigeren in de overgangstijd" en "wie is de quantum human".  Daarin las ik over de huidige chaos van het seculiere systeem waarin we leven. Ze noemde het van het einde van "cross of planning". En gaan we nu naar "cross of the sleeping phoenix": een nieuwe tijd waar we integer gaan leven  met onze ziel, waarin we eenheid en gelijkwaardigheid voelen. Weten dat alles één is.

Anders gezegd: we zijn allemaal stukjes van de kosmische puzzel. Een stukje gemaakt uit energetische ziel en sterrenstof. Elk stukje is even belangrijk in de puzzel. Tegelijkertijd kan de puzzel slechts gelegd worden als elk stukje helemaal zichzelf is, in lijn met zijn zielenpad luisterend naar ons innerlijk weten.

We wijken vaak af van ons pad, we luisteren vaak niet naar onze innerlijke stem. En dit is eigen aan de tijd waarin we leven, waar we vandaan komen. Maar we zijn hier ook om te evolueren als mens én daar is het nu tijd voor.  Als wij in harmonie komen met onze diepste kern, wordt onze wereld ook harmonieuzer.  

Weet dus dat we in de chaos van overgang zitten, dat je niet bang hoeft te zijn en je vol vertrouwen mag beginnen luisteren naar je innerlijke stem. Je mag de huidige regels in vraag stellen. Je ontdoen van belemmerende overtuigingen, die je onbewust geïnstalleerd hebt en je niet meer dienen. Die het luisteren naar je ziel in de weg zitten. 

En dat is waar mijn werk over gaat. Dit is geloof ik mijn missie. Mensen bewust maken van lichaam en geest.  Het onderscheid leren maken tussen de beschermende stem van het ego, onjuiste gedachten en de stem van de ziel. Mensen in hun kracht zetten, terug in zichzelf laten geloven, voelen dat er een andere en betere manier van denken en zijn is. In zelfvertrouwen, gelijkwaardigheid en eenheid.  Een manier die het Zelf dient en bijdrage levert aan de harmonie van de kosmische puzzel. 

Dat ik een rustig type ben en mensen vaak rust bij me vinden was me al lang duidelijk.  Dat ik snel patronen zie en inzichten krijg, is ook geen geheim.
Maar wat moet ik daar soms mee?
In een maatschappij waar verwacht wordt dat je altijd bezig bent. Waar de slogan "druk, druk, druk" een hype is.  Dan zou het wel eens kunnen dat je jezelf een buitenbeentje voelt en (zelf)appreciatie soms onder het nulpunt duikt.

Op zo een momenten geraak ik het soms even  kwijt, voelt het bitter. Terwijl ik ergens diep van binnen wel weet dat ik waardevol ben,  hier ben om iets bij te dragen en mijn eigen talenten zie. Ik weet (ondertussen) waar ik echt blij van word: diepe connectie maken, mensen begeleiden, pijn bevrijden en rust te nemen (in de natuur).

Steeds was dit met up's en down's, de druk om net zo te zijn als de anderen. Tot ik nog meer inzicht kreeg in mezelf en de puzzelstukjes ineen vielen toen ik mijn "human design type" een keer opzocht.

Human design is een handvat om echt bewust te worden van wie je bent en waarom je anders bent en waarom mensen andere drijfveren hebben. En dus, waarom het ok is om anders te zijn en te doen.

Hoeveel helderheid, zelfbegrip en levensvreugde... me dit schonk.
Check ook eens voor jezelf  wat jouw type is. Vraag je "chart" aan via deze link, simpelweg door je naam, geboorteplaats en -uur in te geven. Eens je type berekend is, klik je door op de blauwe linkjes voor een heldere en uitgebreide verduidelijking.

Nieuwsgierig? Just do it.
Wil je meer info? Er zijn talrijke boeken te vinden en ook gespecialiseerde coaches. Deze kunnen je handvaten geven om je pad te (blijven) bewandelen, in jezelf te (blijven) geloven, je intuïtie meer en meer te volgen... een blauwdruk voor je leven.

ps: Ikzelf ben een projector, blijkbaar het ideale type voor een carrière als coach, therapeut of consultant omdat projectoren inzichten en wijsheid te delen hebben. Iemand die zijn energie best bewaakt, hard werkt, kort maar krachtig én op tijd rust neemt.
ps: inzicht in jouw type is altijd een goed beginpunt om mee te nemen als je begeleid wil worden. Neem gerust contact.
Want blijkbaar wacht een projector best op de uitnodiging ;-)

Voelen zonder filter...wat mooi. Vaak merk ik dat mensen op dat vlak toch nog een enorme filter hebben. Een aangeleerde filter? Waarom worden mensen ongemakkellijk als je eens echt zegt hoe het gaat, als je een traan laat of in huilen uitbarst. We hebben geleerd dat we 2 keer per dag onze tanden moeten poetsen, maar niet dat je best ook dagelijks aan emotionele hygiëne, zoals Fleur van Groningen het verwoordt in haar boek, doet.

In haar boek - Voelen zonder filter -  zijn het persoonlijke verhaal van de auteur en kennis omtrent voelen verweven.  Het is een handleiding voor hoe we voelen kunnen inzetten en hoe we de filter kunnen laten vallen om dichter bij onszelf te komen.

Tijdens de boekvoorstelling, die ik gisteren bijwoonde, verbaasde ik me hoe Fleur, ondanks de intense uitdagingen die ze heeft doorstaan, een zeldzame combinatie van zachte kracht en innerlijke rust uitstraalde. Het bewijs dat kwetsbaarheid en gevoeligheid samengaan met innerlijke kracht. Haar verhaal is indrukwekkend, maar wat ik vooral meenam, was de kracht van durven voelen, het ontwikkelen van zelfempathie en het dagelijks inbouwen van emotionele hygiëne. Het gaat om het afwerpen van het masker van je onechte zelf en het omarmen van je authentieke ik. Om zo keuzes te maken vanuit je intuïtie, want dat brengt innerlijke rust en kracht met zich mee.

En wat als je het niet doet? Wat als je het wegstopt, onder de mat schuift, onderdrukt, doet alsof het er niet is?

Fleur verwoordt dit zo mooi: "Wat aandacht krijgt groeit, maar wat geen aandacht krijgt, gaat aan wildgroei doen. Vroeg of laat maakt één voorval een karrenvracht aan opgekropte emoties los." Dit hebben we allemaal wel eens meegemaakt. Plots wordt het allemaal te veel en dan komt het er in een keer allemaal uit. Vaak met meer schade en nog een schepje schuldgevoel er boven op.

Maar Fleur gaat verder: "Je kan simpelweg niet blijven doen alsof iets er niet is. Zeker niet als je fysieke lichaam - de klankkast van je emoties - er uiteindelijk ziek van wordt."

En dat is precies wat ik merk in mijn praktijk, tijdens de energetische pijnbevrijdende behandelingen, komt er wel eens iets los wat onder de pijn, onder de klacht, onder de ziekte zit. De emotionele oorzaak van de energetische blokkade, die het stromen verhinderd en het lichaam ziek maakt.

Daarom ben ik dankbaar voor de techniek van Quantum Touch. Vanuit ontspanning veilig kunnen ontdekken wat je lichaam en je emoties je te vertellen hebben en zo het zelfhelend vermogen herstellen.

Wil je het boek ook lezen? Dan vind je het hier of in je vertrouwde boekenhandel.